گاهی، در میان روزمرگی ها و فشارهای کاری،اتفاقات جالی رخ میده که بعدا وقتی بهشون فکر می کنی واقعا حالتو جا میاره...

***

مثل هر روز، سوار اتوبوس های  brt شده بودم و طبق معمول  به خاطر شلوغی سر پا ایستاده بودم.کمی که گذشت،از طرف یکی از همکارام یه sms برام اومد.داشتم می خوندمش که متوجه شدم نفر کناری که انصافا قد و هیکل درشت و ترسناکی هم داشت، عمیقا محو lcd گوشی من شده...کمی بهش نگاه مردم،اونم وقتی پیام رو تا ته خوند نگاهی به من کرد و خندید.این که می گم خندید از این خنده های لج درآر، که آدم دلش می خواد بزنه [....]آره!!!

من سرمو پایین انداختم و شروع کردم جواب این sms رو بدم که باز دیدم این آقا غوله زل زده به گوشیم.جدی تر از قبل نگاش کردم. دوباره همون لبخند قشنگش رو تحویلم داد.!!!ای بابا...این دفه هم گفتیم به خاطر هیکلش بی خیال شیم...انصافا یه مشتش بس بود واسه ضربه مغزی!!!

باری...اندکی گه گذشت جواب پیامک ما از طرف همون همکارمون رسید و نیاز به توضیح نداره...

دیدم،من که زورم به این بابا نمی رسه،بذار  لا اقل جامو عوض کنم.خلاصه یه کم رفتم اون ور تر ایستادم و چند دقیقه بعد یه صندلی خالی شد و من نشستم.

دو سه تا ایستگاه که رد شدیم،از وسط اتوبوس صدای داد و هوار و فحش بلند شد.

مردی در حالی که تلاش می کرد آن رفیق فضول ما را چکی مکی کند،اما مردم او را گرفته بودند، داد می زد:

-مرتیکه[....] مث یابو زل زده تو گوشیم...بهش می گم چیه؟؟؟ نیششو باز میکنه برا من!!!

بله...

البته اون آقایی که داد و بیداد می کرد، اگر کار به جاهای باریک می کشید،حتما کتک خوبی می خورد.چون اون هم در مقابل king kong زبون نفهم این ماجرا،همچین حریف قدری نبود.

پ.ن١:کلا فوضولی چیز خوبیه!!!سعی کنید در همه چیز فوضولی کنید.